درد ی دوا نمی کند از من نگاه تودیگر گذشت قصه چشم سیاه تودر رفته ای دائما از دادگاه عشق افتاده است گردن مردم گناه توبن بست خورده آخر راهی که رفته ایدیگر جداست را ه رفیقان ز راه توبس کن گذشته دوره ی قانون و سفسطه دیگر نمی رود به سر ما کلاه توعین توهم است که پرورده ای به سراین شهر خواب مانده و حاجت به ماه توصدبار کشته ای همه ما را به فتنه هاترسی نمانده در دل ما از سپاه تو جهل برادران حسودست و وسوسهپایان یوسفی که فتاده به چاه توعلیرضا نجفیدی ماه ۱۴۰۲

بر سفره هر فقیر نان باشمحتاج هر آنچه اند آن باشاین غرق بلا و آن گرفتارآرامش قلب این و آن باشتا کی الفی تکی و تنهامانند الف به دیگران باشفرزند و عصای دست پیرانپیرانه کنار هر جوان باشلبخند لب یتیم محزون با مردم عام مهربان باشسر چشمه مهر و عشق ورزیخورشید کرامت جهان باشچون زمزمه های بر لب رودآهنگ سلام بر زبان باشد هم آب روان بر آتش هجرهم حلقه ی وصل عاشقان باشهمراه غریب مانده تنهابر بازوی ناتوان توان باشهر آنچه در انتظار آنیبر خواهش منتظر همان باشدر فکر گره گشایی از خلقهر لحظه هر آن و هر زمان باشعلیرضا نجفیدی ماه 1402

به عشق حاج قاسم باز هم صد لاله پرپر شدزمین از بوی گلها و گلاب خون معطر شدو کرمان کربلا میلاد زهرا روز عاشورا و خون عاشقان تقدیم این خاک مطهر شدهوای سینه ها حال و هوای کربلا دارددوباره داغ دلها و مصیبتها مکرر شداگر چه دست ما بر سینه می کوبد از این ماتمولی در انتقام خون یاران دست برتر شدبدان که حاج قاسم زنده تر از پیش و در میدانتمام نقشه هاتان نقش بر آبند و ابتر شدعلیرضا نجفیدی ماه 1402